Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 256301
تعداد بازدید : 301

برخورد با منتقدان و مخالفان

برخورد ما با مخالفان، وقتی قدرت نداشتیم!

این کوتاه نوشته با تکیه بر یک افتخار تاریخی عالمان شیعی، حقیقت بزرگی را به رخ ما و دست اندرکاران فرهنگی می کشد و آن اینکه بهترین راه مواجهه با انتقاد و هجوم فرهنگی فقط تلاش فرهنگی و علمی است، نه برخوردهای هیجانی و غیر علمی.

برخورد ما با منتقدان و مخالفان، وقتی قدرت نداشتیم!

علی موحدیان عطار
۱۳۹۸/۲/۲۹

ما وقتی قدرت نداشتیم با مخالفان و منتقدان طور دیگری برخورد می کردیم؛ گفته اند که پسر شاه ولی الله دهلوی، در هند کتاب تحفه اثنی عشریه را به فارسی نوشت. او در این کتاب اتهامات و انتقادات گزافی را متوجه تشیع کرد. از جمله نوشت: شیعه عالم قابل توجهی ندارد، دلیلی بر حقانیتش ندارد و کتاب و اثر ارزنده ای هم ارائه نکرده است.

در پی این مدعا، عالمان شیعه از سه نقطه عالم برخواستند و هرکدام به یکی از ابعاد انتقادات او پاسخ گفتند:

سیدمحسن امین از لبنان، کتاب اعیان الشیعه را در ۵۲ جلد در باره دانشمندان شیعی نوشت تا اثبات کند ما عالم داریم؛

میرحامد حسین نیشابوری هم در هند کتاب عقبات الانوار را در 20 جلد نوشت تا ثابت کند ما دلایل قاطع فراوانی بر حقانیت خود داریم؛

آقا بزرگ تهرانی هم در ایران، در جواب او کتاب سترگ الذریعه را در 24 جلد نوشت تا روشن کند ما کتاب و آثار گرانبهایی را تقدیم اسلام و جهان کرده ایم.

اثر این برخورد در اعتلای جایگاه شیعه و تشیع بسیار گسترده بود، تا جایی که گفته اند وقتی چند جلد از کتاب عقبات الانوار میرحامدحسین منتشر شد، یکی از حکام هند که سنی متعصبی بود، عالمان سنی را فراخواند تا ردیه ای بر این کتاب بنویسند و مهلتی هم برای این کار تعیین کرد. در موعد مقرر علما را احضار کرد تا ببیند چه کرده اند. اما ایشان در پاسخ گفتند: ما در برابر این کتاب تنها می توانیم، یکی از دو کار را بکنیم: یا باید سر تسلیم فرود آوریم و اعلام کنیم که ما هم به تشیع گرویدیم؛ یا اگر این کار را نمی کنیم، باید تمام مدارک و اسنادی را که میرحامدحسین در کتابش به آنها استناد کرده است، از بین ببریم، که البته شدنی نیست!

این افتخار تاریخی، که از قضا برای خود ما شیعیان و به دست خودمان رقم خورده است، دو نکته مهم را به ما گوشزد می کند:

یکی اینکه: بهترین راه مواجهه با مخالفان و منتقدان، تلاش علمی و فرهنگی ماست، نه راه های غیر علمی و غیر فرهنگی. اما متاسفانه ما شیعیان در سال های اخیر که قدرت سیاسی و حکومتی پیدا کرده ایم، در این موارد کمتر به این نوع کارهای بزرگ تن می دهیم و در عوض بیشتر متوسل به راندن و طرد کردن و بستن و تعطیل کردن، یا فحش و هتک ـ که البته آسان تر است ـ می شویم و متاسفانه گمان می کنیم که در راه خدا و حق مجاهده ای سترگ کرده ایم. تحلیل خوشبینانه این وضعیت این است بگوییم: ما این روزها به مقداری که درد دین داریم، حال کار نداریم.

حقیقت دومی که این ماجرا به ما گوشزد می کند این است که، انتقادهایی که به ما می شود، هرچند بدخواهانه و از سر عداوت و برخلاف حقیقت باشد، اما گاهی ممکن است سبب خیر فراوانی برای ما بشود، البته به شرط آنکه به جای مواجهه هیجانی، با آن با درایت و صبر و تلاش خود روبه رو شویم. اینجاست که شاید بد نباشد با کمی دستکاری در ضرب المثل مشهور بگوییم: عدو شود سبب خیر اگر درست عمل بکنیم.


ثبت شده توسط : آقای علی موحدیان عطار

نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :