سه شنبه 30 مرداد 1397 - 10 ذيحجه 1439 - 2018 آگوست 21
Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 97528
تعداد مشاهدات : 2891

فراغت از دنیا و آخرت

آیا راهی هست که آدم از غم دنیا و همّ آخرت هردو رها بشه؟ آیا میشه که خیال آدم از هر دو عالم آسوده بشه؟ شاید بتونیم پاسخ این پرسش را تو این حکایت پیدا کنیم.

 


عاشقی و رهایی

علی موحدیان عطار


نقل شده که دانیال نبی (علیه السلام) در زمان پادشاه جبار و سرکشی زندگی می کرد. اون پادشاه جبار دانیال را گرفت و در گودالی انداخت و تعدادی حیوان درنده را هم تو گودال رها کرد تا دانیال را بدرند و بخورند. اما اون حیون ها به دانیال کاری نداشتند و صدمه ای به او نزدند.

بعد از مدتی خدای متعال به یکی از پیامبران خودش وحی کرد که برای دانیال غذا ببر. اون پیامبر از محل دانیال پرسید و خداوند راهش را به او نشون داد. پیامبر به گودالی که دانیال تو اون بود رسید و او را صدا زد و گفت خدا به تو سلام می رسونه و برات غذا فرستاده.

خُب طبیعیه که دانیال خوشحال شد. اما شاید بگید لابد دانیال بی چاره تو ذهنش اومده که خدایا! چرا اصلا چرا منو این طور اسیر دست این جبار کردی و ترسوندی و چزوندی که حالا نجاتم بدی؟ نه به اون خوار ذلیل کردنت، نه به این سلام رسوندن و غذا فرستادنت!

اما نه. دانیال عاشق صادق بود. پس وقتی که این رو شنید قلبش روشن شد و شروع کرد به شکر خدا را کردن. می دونید چرا؟ چونکه عاشق اگه صادق باشه به خودش مطمئنه؛ می دونه که دوست او را به حال خودش وا نمی گذاره.

دانیال حالا که با چشم خودش محبت خدا را دید، از شوقش زبون به عاشقی باز کرد و گفت: «حمد خدایی را که کسی را که یادش کنه، فراموش نمی کنه، و حمد خدایی را که کسی که از او چیزی بخواد، ناامید نمی کنه، و حمد خدایی را که کسی را که بر او توکل کنه، کفایت می کنه، و حمد خدایی را که کسی را که به او اعتماد کنه، به غیر خودش وا نمی گذاره، و حمد خدایی را که نیکی را به نیکی پاداش می ده و صبر را با نجات.»[1]

چقدر خوبه اگه آدم کلا از قید شد و نشد و برد و باخت و ثواب و عقاب و درست و خراب و سوخت و سوز و شادی و غم و نعمت و نقمت و ... رها بشه. این حکایت داره به ما می گه که می شه. می گه: تنها راهش اینه که عاشقی کنی. باید بگی هرچه بود، گذشت و هرچه خواهد شد، مهم نیست، مهم اینه که دوستش دارم و به عشق او زندگی می کنم.

این طوری آدم نه فقط از همّ و غم دنیا رها می شه، بلکه از همّ آخرت هم نجات پیدا می کنه؛ چونکه مطمئنه که دوست هرگز دوستش را وا نمی گذاره.

 



[1] . «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَا يَنْسَى مَنْ ذَكَرَهُ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَا يُخَيِّبُ مَنْ دَعَاهُ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي مَنْ تَوَكَّلَ عَلَيْهِ كَفَاهُ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي مَنْ وَثِقَ بِهِ لَمْ يَكِلْهُ إِلَى غَيْرِهِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي يَجْزِي بِالْإِحْسَانِ إِحْسَاناً وَ بِالصَّبْرِ نَجَاة» (برای دیدن عین این روایت، رک: طوسی، امالی، ۳۰۰)

ثبت شده توسط : آقای علی موحدیان عطار

نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :