چهارشنبه 31 مرداد 1397 - 11 ذيحجه 1439 - 2018 آگوست 22
Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 233191
تعداد مشاهدات : 600

از آداب ذکر و دعا

سرّ یاد کردن از استاد در هنگام ذکر

یادداشتی که در پی می خوانید، صرفا نکته ای است که در توضیح و تبیین یکی از آداب ذکر و دعا، یعنی لزوم درنظر داشتن نام و یاد دستوردهنده در هنگام ذکر، به نظر رسیده است.

چرا مهم است که یاد استاد را در هنگام ذکر در نظر داشته باشیم؟
علی موحدیان عطار
۱۳۹۶/۱۱/۲۳

در میان اهل سلوک مشهور است که وقتی دعا یا ذکری را انجام می دهید، اگر آن را از روایتی گرفته اید و یا استاد بحقی آن را به شما تعلیم کرده و یا دستور داده است، آن ذکر و یا دعا را با درنظر گرفتن آن صاحب روایت و یا آن استاد انجام دهید تا اثر آن قوی تر باشد.
این البته مطلب درستی است اما قدری نیاز به توجیه و تبیین دارد. برای تبیین این نکته تمثیلی به نظر رسید شاید مفید باشد:
در نظر بگیرید که کسی خطایی مرتکب شده و سلطان یا حاکمی بنا دارد او را مجازات کند. حالا فرض کنید این فرد خاطی نزد شخصی برود که وی در نزد سلطان یا حاکم دارای آبرو و اعتبار است و آن شخص معتبر به این خاطی، عریضه یا سخنی را تعلیم کند که در برابر آن سلطان و یا حاکم بگوید؛ مثلا به او یاد دهد که وقتی در برابر سلطان قرار گرفتی او را با این کلام مخاطب قرار بده و بگو: «ای سلطان معظم! به حق کعبه ای که زیارت کرده ای از خطای من درگذر.»
در اینجا دو حالت می توان در نظر گرفت:
یکی آنکه شخص خاطی عین همان جملاتی را که از آن شخص محترم فرا گرفته است در نزد سلطان بیان کند، بدون آنکه بگوید از چه کسی این سخن را تعلیم گرفته ام؛ مثلا بگوید: «ای سلطان معظم! به حق کعبه ای که زیارت کرده ای از خطای من درگذر.»
و در فرض دوم، بگوید: «ای سلطان معظم! فلان شخص (و نام آن شخص معتبر نزد سلطان را ببرد) به من گفته به شما عرض کنم که به حق کعبه ای که زیارت کرده ای، از خطای من درگذر.»
کاملا آشکار است که در این فرض دوم احتمال اینکه سلطان او ارا ببخشد بسیار بیشتر از فرضی است که خودش، بدون نام بردن از آن کسی که این نوع بخشش طلبی را به وی یاد داده، از سلطان طلب بخشش کند.
در عوالم معنا و در دستگاه الاهی نیز وضع به همین ترتیب است؛ یعنی وقتی ما دعایی می کنیم یا ذکری می گوییم، موثرتر آن است که آن را به نام و یاد آن معصومی که آن دعا یا ذکر از او روایت شده و یا آن استاد بحقی که آن را به ما دستور داده است، انجام دهیم. البته اینجا یک تفاوت وجود دارد که خدای متعال از ضمیر ما باخبر است و بنابراین، نیازی نیست نام آن امام یا آن استاد را ببریم، بل کافی است تا فقط در هنگام دعا یا ذکر، درنظر داشته باشیم آن را چه کسی تعلیم کرده یا دستور داده است.

ثبت شده توسط : آقای علی موحدیان عطار

نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :